Bugün biraz kendimizi sorgulayalım istiyorum. Alışılmış siyasi tartışmaların dışına çıkıp toplum olarak nerede yanlış yaptığımızı, neleri gözden kaçırdığımızı ve neden sorunlarımızı bir türlü aşamadığımızı konuşalım. Kısacası, biraz fikir jimnastiği yapalım. Ülkemizde yaşanan ekonomik sıkıntılar, üniversite mezunu işsiz gençler, atanamayan öğretmenler, emeğinin karşılığını alamayan çiftçiler ve tarladan ucuza çıkan ürünlerin market raflarında katlanarak artan fiyatları hepimizin malumu. Bunlar yalnızca ekonomik meseleler değildir. Toplumun sosyal yapısını, siyasi tercihlerini ve geleceğe olan güvenini de derinden etkileyen sorunlardır. Peki, bu sorunları kim çözecek? Elbette öncelikli sorumluluk ülkeyi yöneten iktidarındır. Ancak burada özellikle muhalefet partilerine dikkat çekmek istiyorum. Son yıllarda siyasi parti genel başkanlarını ve yöneticilerini izliyorum. Birçoğu âdeta gazeteci veya haber muhabiri gibi davranıyor. Ekonomik sıkıntıları, işsizliği, hayat pahalılığını, çiftçinin ve emeklinin yaşadığı zorlukları anlatıyorlar. İyi de bunları zaten millet yaşıyor! Pazara çıkan emekli fiyatları görmüyor mu? İş arayan genç işsiz olduğunu bilmiyor mu? Çiftçi ürününün para etmediğinin farkında değil mi? Millet sizden kendi derdini dinlemek değil, o derdin nasıl çözüleceğini duymak istiyor. Muhalefetin görevi yalnızca iktidarın yanlışlarını sıralamak değildir. O yanlışların karşısına uygulanabilir çözümler koymak, alternatif politikalar üretmek ve bunları toplumun anlayabileceği bir dille anlatmaktır. Çünkü siyaset, şikâyet etme makamı değil, çözüm üretme sorumluluğudur. Bir başka mesele de siyasi partilerin kendi içlerindeki tutarsızlıklardır. Düşünün ki bir siyasi parti, bir kişiyi cumhurbaşkanı adayı gösteriyor. Milletin karşısına çıkarıyor, oy istiyor ve arkasında duruyor. Aradan zaman geçiyor, aynı siyasi çevrelerden o kişiye yönelik ağır ithamlar yükseliyor. İnsan ister istemez soruyor: Dün bu insanı millete tavsiye ederken mi yanıldınız, bugün eleştirirken mi? Elbette siyasette fikirler değişebilir, yanlışlardan dönülebilir. Ancak bunun da bir ahlakı, açıklaması ve sorumluluğu olmalıdır. Peki, bütün suç siyasetçilerde mi? Bence hayır! Asıl üzerinde düşünmemiz gereken nokta burasıdır. Bir toplumun siyasi kalitesi, o toplumun sorgulama kültüründen bağımsız düşünülemez. Burada kaliteden söz ederken insanları küçümsemiyorum. Eğitimden, ahlaktan, erdemden, sorumluluktan ve aklını kullanabilme becerisinden söz ediyorum. Tarihe bakalım. Fatih Sultan Mehmet İstanbul'u tek başına fethetmedi. Osmanlı Devleti yalnızca padişahların gücüyle büyümedi. O başarıların arkasında ilim insanları, askerler, zanaatkârlar, üreticiler ve ortak hedefler etrafında birleşen bir toplum vardı. Cumhuriyet'i kuran iradenin arkasında da bütün yokluklara rağmen bağımsızlığından vazgeçmeyen Anadolu insanı vardı. Demek ki büyük başarıları yalnızca büyük liderler değil, bilinçli ve sorumluluk sahibi toplumlar da gerçekleştirir. Güçlü devletin temeli, bilinçli toplumdur. Bugün çevremizdeki ülkelere bakalım. Irak, Suriye ve İran'ın yaşadığı farklı siyasi ve toplumsal süreçler bize önemli dersler veriyor. Savaşlar, dış müdahaleler, iç karışıklıklar ve siyasi mücadeleler yalnızca yönetimleri değil, toplumların geleceğini de etkiliyor. Kurumların zayıfladığı, hukuka ve adalete güvenin sarsıldığı ülkelerde bunun bedelini bütün toplum ödüyor. İşte bu nedenle mesele yalnızca iktidar veya muhalefet meselesi değildir. Asıl mesele, nasıl bir toplum olmak istediğimizdir. Bizler çoğu zaman siyasi partileri hizmet kurumu olmaktan çıkarıp âdeta taraftarı olduğumuz futbol takımı gibi görüyoruz. Kendi partimiz yanlış yaptığında susuyor, başka bir parti aynı yanlışı yaptığında kıyameti koparıyoruz. Oysa yanlış, kim yaparsa yapsın yanlıştır. Doğru da kimden gelirse gelsin doğrudur. Siyasi partiler amaç değil, millete hizmet etmek için kurulmuş araçlardır. Devlet ve millet kalıcıdır. Siyasi partiler ve yöneticiler ise milletin iradesiyle gelir ve gider. Bir başka önemli meselemiz de liyakattir. İnsanları siyasi görüşlerine, yakınlıklarına veya mensup oldukları çevrelere göre değil; bilgilerine, yeteneklerine, ahlaklarına ve yapabilecekleri işlere göre değerlendirmeliyiz. İşi ehline vermeyen toplumlar, sonunda yapılan yanlışların bedelini ödemek zorunda kalır. Eğitim sistemimiz de bu anlayıştan ayrı düşünülemez. Yalnızca diploma sahibi insanlar değil; düşünen, sorgulayan, üreten, ahlaklı ve erdemli nesiller yetiştirmeliyiz. Çünkü diploma meslek kazandırabilir, ancak karakteri ahlak ve erdem şekillendirir. Dünya hızla değişiyor. Bilim, teknoloji, ekonomi ve toplumsal yaşam sürekli gelişiyor. Biz ise çoğu zaman eski alışkanlıklarımızla, ezberlenmiş siyasi söylemlerle ve birbirimizi suçlayarak geleceği kurmaya çalışıyoruz. Oysa değişen dünyayı anlamadan, yeni fikirler üretmeden ve aklımızı kullanmadan sorunlarımızı aşamayız. İşte yazımın başlığını bu nedenle “Kabuğumuzdan Çıkmak Gerek” koydum. Çünkü kabuğumuz yalnızca siyasi düşüncelerimiz değildir. Ön yargılarımız, alışkanlıklarımız, sorgulamadan kabul ettiğimiz doğrularımız ve değişime karşı direncimiz de bizim kabuğumuzdur. Kabuğumuzdan çıkmak, geçmişimizi inkâr etmek veya değerlerimizden vazgeçmek değildir. Tam tersine, geçmişimizden ders alarak bugünü doğru okumak ve geleceği akıl, bilim, ahlak ve erdem üzerine inşa etmektir. İktidar hesap verebilmeli, muhalefet çözüm üretebilmeli, vatandaş da her ikisini sorgulayabilmelidir. Demokrasi yalnızca sandığa gidip oy kullanmak değil, seçtiğimiz yöneticileri denetlemek ve ülkemizin geleceğine sahip çıkmaktır. Son sözüm şudur: Her şeyi siyasetçilerden bekleyen, bütün yanlışların sorumluluğunu başkalarına yükleyen ve kendi düşüncesini sorgulamayan bir toplumun sorunlarını aşması kolay değildir. Önce kendimiz değişmeye cesaret etmeliyiz. Çünkü gerçek değişim yalnızca yönetimlerin değil, zihniyetlerin değişmesiyle başlar. Aklımızı başkalarına teslim etmekten vazgeçmeli, doğruyu kim söylerse söylesin kabul edebilmeliyiz. Artık aynı şeyleri söyleyerek farklı sonuçlar beklemeyi bırakmalıyız. Unutmayalım: Kabuğunu kıramayan toplumlar, ufuklarını genişletemezler. KABUĞUMUZDAN ÇIKMAK GEREK!